Wychowanie piskląt
Problemy przybranych rodziców kukułki
Młode kukułki mają olbrzymi apetyt. Potrafią zjeść taką ilość pożywienia, jaką zjadłoby 4-5 piskląt ptaków, do których należy gniazdo. W bardzo szybkim tempie rosną – po urodzeniu ważą niecałe 3 gramy, a po dwóch tygodniach – już 75 gram. W trzecim tygodniu osiągają masę dorosłego ptaka, czyli nieco ponad 100 gram. Wówczas zazwyczaj żyją już poza gniazdem. Przybrani rodzice kukułki muszą bardzo się natrudzić, by ją wyżywić – zwłaszcza, że kukułka ciągle domaga się pokarmu i jest w tym bardzo niecierpliwa. Potrafi podziobać swych przybranych rodziców jeżeli nie dostarczają jej wystarczającej ilości pokarmu.
Jak kukułki sprawiają, że wychowujące je ptaki dostarczają im tyle pokarmu? Dzieje się to, oprócz ciągłego krzyku, dzięki bardzo żywemu, czerwonemu zabarwieniu gardzieli piskląt. To sprawia, że dorosłe ptaki bez sprzeciwu dostarczają kukułce żywności.
Kukułka najczęściej podrzuca swe jajo do niewielkich, owadożernych wróblowatych. Ich małe rozmiary sprawiają, że pod koniec okresu wychowywania kukułka jest od nich kilkakrotnie cięższa – bywa, że wychowujące ją ptaki boją się do niej zbliżyć z pokarmem w obawie przed podziobaniem.
Kukułka bytuje w gnieździe przybranych rodziców przez około 6 tygodni. Pod koniec tego okresu nie mieszka już w gnieździe, lecz sama żeruje w jego okolicy, najchętniej w pobliskim lesie, jeżeli jest takowy. W końcu usamodzielnia się zupełnie i gdy nadchodzi zima rusza wraz z innymi kukułkami na swoją pierwszą wędrówkę do Afryki (w przypadku kukułek europejskich) lub na półwysep indochiński (w przypadku kukułek ze wschodniej części Azji), gdzie będzie zimować.